NOT MEDEA short film from Nicolas Androulakis on Vimeo.
Monday, December 29, 2014
I shot the sheriff by YannisBxv
my version of Bob Marley's I shot the sheriff using GarageBand and a backing track.
Guitar is a Fender Stratocaster (Blackie - Clapton Signature)
Playing and recording just for fun
Tuesday, September 24, 2013
Friday, September 6, 2013
I Shot A Sheriff by Bob Marley - made with GarageBand
I Shot A Sheriff by Bob Marley - made with GarageBand
An amateur recording Under Progress_Ver 01
Using Apogee Jam for direct connection of the guitar to GarageBand.
Guitar: Fender Stratocaster (Clapton signature)
Guitar effects and amps from GarageBand
Using MacBook Air internal mic for voice recording (just for fun ...)
Using a backing track for the initial recording
Ισως ο καλυτερος τροπος να ξοδεψεις τον ελευθερο χρονο σου
Γ.Μ.
Monday, March 18, 2013
Σοβαρες ενδείξεις για ύπαρξη του μποζονίου Χιγκς
Το πιο διάσημο πείραμα στο CERN πέρυσι όντως φαίνεται πως «πιθανότατα» οδήγησε στον εντοπισμό του μποζονίου του Χιγκς.
Όπως ανακοίνωσε o οργανισμός την Πέμπτη, οι τελευταίες λεπτομερέστερες αναλύσεις δίνουν «ισχυρές ενδείξεις» ότι επρόκειτο για το μποζόνιο.
Ωστόσο, το CERN σημειώνει ότι παραμένει ανοικτό το ερώτημα αν πρόκειται για το μποζόνιο του Χιγκς του Καθιερωμένου Προτύπου Σωματιδιακής Φυσικής ή για το ελαφρύτερο των μποζονίων που περιγράφονται σε ορισμένες θεωρίες οι οποίες υπερβαίνουν το Πρότυπο.
Για να απαντηθεί αυτό, αναφέρει το CERN, χρειάζεται περισσότερος χρόνος.
Τι έιναι το μποζόνιο Higgs ?
Το μποζόνιο Higgs είναι ένα θεμελιώδες σωματίδιο που προβλέφθηκε θεωρητικά από τον Peter Higgs και ίσως να κρύβει το κλειδί στην ερώτηση γιατί τα στοιχειώδη σωματίδια έχουν μάζες.
Μία σπουδαία κατάκτηση της σύγχρονης Φυσικής, το κενό, κάθε άλλο παρά κενό είναι. Είναι κυριολεκτικά «θορυβώδες» και γεμάτο δυνητικά σωματίδια και πεδία δυνάμεων.
Η προέλευση της μάζας φαίνεται να είναι συνυφασμένη με αυτό το φαινόμενο.
Στην θεωρία της σχετικότητας, υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ σωματιδίων με και χωρίς μάζα: "Κάθε άμαζο σωματίδιο ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός, ενώ τα σωματίδια με μάζα δεν μπορούν να αγγίξουν ποτέ αυτό το όριο ταχύτητας."
Πως προκύπτει η μάζα στα υποατομικά σωματίδια;
Ο Higgs πρότεινε πως το κενό περιέχει ένα «πανταχού παρών» πεδίο που μπορεί να επιβραδύνει κάποια (ειδάλλως άμαζα) στοιχειώδη σωματίδια - όπως ένα δοχείο με μέλι επιβραδύνει μία σφαίρα μεγάλης ταχύτητας. Τέτοια σωματίδια θα συμπεριφέρονται σαν σωματίδια με μάζα, που ωστόσο ταξιδεύουν με ταχύτητες μικρότερες αυτής του φωτός. Άλλα σωματίδια - όπως τα φωτόνια - είναι απρόσβλητα στο πεδίο: δεν επιβραδύνονται και παραμένουν άμαζα.
Αν και το πεδίο Higgs δεν είναι καθεαυτό μετρήσιμο, επιταχυντές μπορούν να το διεγείρουν και να απελευθερώσουν ανιχνεύσιμα σωματίδια που ονομάζονται μποζόνια Higgs.
Μέχρι στιγμής, πειράματα με τους πιο ισχυρούς επιταχυντές στον κόσμο δεν είχαν παρατηρήσει κανένα μποζόνιο Higgs, αλλά τα τελευταια πειραματικά δεδομένα υποδεικνύουν πως οι φυσικοί των στοιχειωδών σωματιδίων είναι μπροστά σε μία μεγάλη ανακάλυψη.
Friday, March 15, 2013
Πως να κατασκευάστε το χαρταετό σας
Εδώ και χρόνια μαζί με τις κόρες μου κι από τότε που ήταν ακόμα πιτσιρίκια φτιάχναμε τους χαρταετούς μας που με υπερηφάνεια δηλώνω οτι "σταθηκαν παντα στο ύψος τους"
'Εχω ετοιμάσει ένα σχήμα για μια γρήγορη και εύκολη κατασκευή που δεν θα σας απογοητεύσει.
Σαν υλικό μπορείτε να χρησιμοποιήσετε χαρτί ή μουσαμά.
Φτιάξτε και λίγη ουρα παραπάνω και προσθέστε ή αφαιρέστε αναλογα με τη δύναμη του αέρα.
Καλό τριήμερο και καλή επιτυχία στις κατασκευές σας.
Sunday, March 10, 2013
BHMA FM Δημήτρης Γιαγτζόγλου και Γιάννης Μπαξεβάνης 07/03/2013
Με τον Δημήτρη ή @500rakias όπως είναι γνωστός στα social media γνωριστήκαμε στο twitter. Στο twitter βρίσκομαι απ' τις αρχές του 2010 και είχα την τύχη να γνωρίσω θαυμασιους ανθρώπους, διαφορετικούς μεταξύ τους αλλά παντα αξιόλογους και ενδιαφέροντες.
Με καποιους ανθρώπους απ' την πρωτη στιγμή αντιλαμβάνεσαι οτι ταιριάζεις και η συναναστροφή μαζι τους ειναι πάντα ευχαριστη. Ο Δημήτρης ειναι ένας απ' αυτους.
Τον άκουγα από τότε που ήταν στον ΣΚΑΙ και μου είχε κάνει εντύπωση η ειλικρίνεια και η ευθύτητα με την οποία αντιμετώπιζε την επικαιρότητα ενώ ήταν προφανές οτι ο τρόπος και ο αυθορμητισμός του δεν ήταν πάντα αρεστός στο δημοσιογραφικό κατεστημένο.
Ισως αυτό ειναι που τον κανει να ξεχωρίζει.
Το απόγευμα της περασμένης Τρίτης κάπου στο κέντρο της Αθήνας και αφου βρισκόμασταν ήδη στο τεταρτο ποτηρι κρασί μου ανακοινωσε οτι την Πεμπτη στις 6 παρα θα πρεπει να βρίσκομαι στο στουντιο του ΒΗΜΑ FM ... Oκ φιλε 500rakia τα λέμε on Air
Tuesday, March 5, 2013
Ενας διαλογος οπως καταγραφηκε στο Finisterrο/ Galicia
Ισπανοί: Εδώ Α-835, για να αποφύγετε την σύγκρουση, παρακαλώ αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας.
Αμερικανοί: Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί: Αρνητικόν! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες, 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί:Την υπόδειξή σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική, ούτε εφικτή.
Εάν δεν θέλετε να προσκρούσετε επάνω μας, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: (Με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους, του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου των ΗΠΑ.Έχουμε μαζί μας δυο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών.
Δεν κάνω ΥΠΟΔΕΙΞΗ, αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ!
Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του στόλου μας.
Πάραυτα τσακιστείτε και αλλάξτε πορεία!
Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δυο άτομα.
Έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δυο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι.
Το καναρίνι κοιμάται αυτήν την ώρα.
Επιπλέον μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial de La Coruna.
Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-835 των ισπανικών ακτών Finisterra Galicia και σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε.
Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών. Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γ... απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γ... σκάφους σας, που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας.
Αλλά και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: ΟΚ, κατανοητόν, ευχαριστούμε...
Sunday, March 3, 2013
Απο το Νότο στον Βορρά κι απ την Ιθακη στον Φωκά
Το ελαβα σημερα το πρωι και μιας και δεν προκειται για φανταστικη ιστορια αλλα αφηγηση ενος Ελληνα ναυτικου σκεφτηκα να το μοιραστω μαζι σας
Ο Μανος ειναι καπετανιος εδω και χρονια σε tankers και ηταν απ' τους νεοτερους σε ηλικια οταν πρωτοκαπετανεψε.
Απο μενα πολλες ευχες για καλες θαλασσες
Ήταν πριν από ένα μήνα περίπου, τότε που βρισκόμουν στο Callao του Peru και είχα στείλει το τελευταίο μου μήνυμα. Έκτοτε ακολούθησα πορεία Βόρεια και κατέπλευσα στο Los Angeles όπου και ροκανίσαμε λίγο χρόνο στο αγκυροβόλιο. Ήλιος με δόντια και κρύο πολύ.
‘Ήρεμο αγκυροβόλιο. Ήμασταν τυχεροί. Όχι για πολύ όμως. Οι τελευταίες ημέρες ηλιόλουστες και τίποτε δεν προϊδέαζε αυτό που θα ακολουθούσε στην επόμενη αποστολή μας.
Λίγο πριν το πέρας της εκφόρτωσης ειδοποιήθηκα από τους ναυλωτές να πλεύσω για το Βανκούβερ του Καναδά. Δεν είχα πάει ποτέ ξανά. Άγνωστα νερά για μένα, αφιλόξενα από τις ιστορίες που είχα ακούσει. Βόρειος Ειρηνικός μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Είναι πανέμορφο το μέρος που θα πάς μου ανέφεραν από την εταιρεία. Την ώρα που το άκουγα το αριστερό αυτί μου ήταν προσηλωμένο σε αυτό που μου έλεγαν και το μυαλό είχε ήδη αρχίσει να βγάζει σχέδιο. Να ασφαλίσουμε καλά το πλοίο, να αδειάσουμε τις σεντίνες, να δοκιμάσουμε τους συναγερμούς, να ελέγξουμε όλες τις υδατοστεγείς ότι εφαρμόζουν καλά, να ασφαλίσουμε τις άγκυρες με διπλά συρματόσχοινα, να ξαναδούμε τα εφόδια των βαρκών, να ελέγξουμε συχνότητες εκπομπής και λήψης ασυρμάτων και δορυφορικών, να, να, να, να……….και από τα πολλά να και να, να σου κι ένα κόμπος στο στήθος ξέρετε τώρα σαν αυτόν που μας πιάνει όταν αγχωθούμε πολύ η σαν στεναχωρηθούμε. Μα ήταν ανάγκη να μας τύχει τέτοιο ταξίδι τώρα σκέφθηκα φουρκισμένος.
Κλείνω το τηλέφωνο και αρχίσω να δίνω τις πρώτες οδηγίες, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε το άλλο. Πήγαιναν οι ναύτες και οι αξιωματικοί και κοίταζαν μία μια τις προετοιμασίες. Καλοί άνθρωποι, δεν βαριγγόμισαν καθόλου. Βέβαια με είδαν και κατάλαβαν.
« Μόλις αποβιβασθεί ο Πλοηγός βγαίνουμε στην ανοικτή θάλασσα. Δεν θα μας χαρισθεί τους είπα.
Πρέπει όλα να είναι έτοιμα. Δεν έχει ξεκούραση αν δεν τελειώσουν οι προετοιμασίες ». Γινόμουν στενόχωρος μα δεν είχα άλλη επιλογή. Πράγματι όλα έγιναν πριν ακόμη λύσουμε από την προβλήτα. Μια σχετική ανακούφιση ξεπρόβαλε στην πόρτα της αγωνίας μου. Πάμε τώρα για την άλλη έννοια μας, τον καιρό.
Τι γίνετε Παναγιώτη, τι μας λέει το δελτίο ? - «Βράζει ο Τόπος » αποκρίθηκε. Και η ψυχή μου μαζί του σκέφθηκα. «Όλα θα πάνε καλά, να δεις ότι δεν θα μας αγγίξει, θα περάσει » του απάντησα με αψυχολόγητο ύφος. Βέβαια ήξερα και ήξερε πως δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα.
Και αφήσαμε τον πλοηγό να πάει στο καλό, και βγήκαμε στην ανοικτή θάλασσα. Οι πρώτες έξι ώρες ήταν χάρμα θεού, αφού έφτασα κι εγώ να πιστέψω πως είχε κάνει λάθος το δελτίο. Μετά όμως διαπίστωσα πως μάλλον ήταν ο πόθος μου. Και ξεκίνησε, καλή αρχή. Ήταν 17 Φεβρουαρίου του 2013.
Οι αρχικοί υπολογισμοί ήθελαν το πλοίο να φθάνει στο Βανκούβερ την 19η Φεβρουαρίου, βραδάκι περίπου. Με πήρε ο πράκτορας τηλέφωνο (στην αρχή γιατί στην συνέχεια δεν είχαμε ούτε τηλέφωνο) να μου ανακοινώσει ότι με περιμένει στις 19/2. Γέλασα και τον ρώτησα από πού καταγόταν. Από ένα ορεινό χωριό της Ρουμανίας μου αποκρίθηκε. Φίλε Ciobanescu μάλλον Θάλασσα πρωτοαντίκρισες στον Καναδά του είπα. Ναι μου αποκρίθηκε ξανά και γέλασα. Άκου του απάντησα, πες ότι θέλεις σε όποιον θέλεις εκεί στο Βανκούβερ μα μην κάνεις το τραπέζι γιατί μάλλον θα είναι πολύ κρύο το γεύμα όταν καταφέρω να φθάσω. Ούτε αυτό το κατάλαβε ο Ρουμάνος, κι έκλεισε το τηλέφωνο.
Ο καιρός γινόταν αγριότερος ώρα με την ώρα. Δεξιά μας η απόκρημνη ακτογραμμή της Αμερικάνικής Ηπείρου σε απόσταση 26 μιλίων . Ο Καιρός ήταν Αριστερά μας και δυνάμωνε. Όμως τίποτε δεν ήταν χειρότερο από την αποθαλασσία του Βόρειου Ειρηνικού. Κύματα σαν τείχη 6- 7 μέτρα να έρχονται με ορμή και να μας κτυπούν άλλοτε στην Πλώρη αριστερά και άλλοτε στην αριστερή πλευρά μας. Μειώσαμε στροφές και ταχύτητα.
Ϊσα – Ίσα να καβαλάει το κύμα τους είπα, (να πέφτει ομαλά στο διάκενο) όπως πέφτει το βρέφος στην αγκαλιά της μάνας του που το νανουρίζει τους έφερα σαν παράδειγμα. Εντάξει Καπετάνιε απάντησαν κοφτά λιτά και κατέβηκα να δω τι γίνετε παρακάτω. Βομβαρδισμένο τοπίο, τίποτε δεν ήταν στην θέση του, μόνο η τηλεόραση, ο υπολογιστής του πλοίου και η εικόνα του Άγιου Νικόλα. Την κοίταξα λίγο, σκέφθηκα τα δικά μου κι έφυγα από την βομβαρδισμένη και αφιλόξενη καμπίνα μου κατεβαίνοντας παρακάτω. Έφθασα στο Μαγειρειό. Μόλις είχαμε χάσει μία ντουζίνα πιάτα από το απότομο κούνημα του πλοίου. Ο μάγειρος στεναχωρημένος.
Μη στενοχωριέσαι του απαντώ, πες πως τα σπάσαμε σε μία νύκτα κραιπάλης σε κάποιο νυκτερινό κέντρο. Κι εκείνος χαμογέλασε. Μόνο πρόσεξε δύο πράγματα: Μην φτιάξεις σούπα και μην σερβίρεις αν δεν καθίσει στην θέση του ο καθένας. Εντάξει μου απαντά το έχω κατά νου.
Εσύ Καπτά Μάνο τι θα φας με ρώτησε. Δώσε μου τρία παξιμάδια, ένα κομμάτι κεφαλοτύρι, μια χούφτα ελιές και μισή κούπα χαμομήλι. Κι έτσι έφαγα κι εγώ, λες και άμα γευμάτιζα θα κατέβαινε στο στομάχι.
Το βράδυ έγιναν χειρότερα τα πράγματα. Δεν στεκόταν τίποτε όρθιο. Οι διατοιχίσεις γίνονταν με συχνότητα δευτερολέπτου. Μειώσαμε την ταχύτητα στο ελάχιστο εκεί που απλά κυβερνιέται το πλοίο και αλλάξαμε πορεία βάζοντας τον καιρό στην πλώρη. Και απλά πηγαίναμε. Πήγαμε να ξαπλώσουμε, έτσι απλά να κλείσουμε τα μάτια μας. Για ύπνο ούτε να το συζητάς. Οι μηχανικοί πήγαν στο control της μηχανής, εκεί δεν κουνάει πολύ. Οι υπόλοιποι στο καρέ αξιωματικών που βρίσκετε στο καθ’ ύψος μέσο του πλοίου. Εγώ στην γέφυρα καθισμένος στην καρέκλα να παρακολουθώ κάθε κύμα που τσακωνόταν με το χαλύβδινο κέλυφος του πλοίου.
Τρείς ημέρες και τρεις νύκτες κράτησε αυτή η ταλαιπωρία. Στην αρχή είναι όλα κάπως πιο ήρεμα, στην διάρκεια κόβεται η όρεξη, χαλάει η διάθεση και στο τέλος αποφεύγεις ακόμη και τις περιττές κουβέντες. Μιλάνε τα μάτια, οι εκφράσεις, οι κοφτές λέξεις. Απέναντι από το “Cape Disappointment” των ΗΠΑ ήρθαν τα χειρότερα κύματα του ειρηνικού που μας ταλαιπώρησαν μέχρι το τέλος.
Μόλις μπούμε στο « Juan De Fuca Channel » θα ηρεμήσουμε ξεστόμισε ο Δημήτρης από την Μηχανιώνα. Υπομονή Δημήτρη, αν γυρίσουμε τώρα θα μας χτυπήσει στα πλευρά ο καιρός και θα πάθουμε ζημιές. Άκου Δημήτρη, θα πλεύσουμε Βορειότερα 6 ώρες περί τα 32 Ναυτικά μίλια και πριν δύσει, γιατί θέλω να βλέπω τον καιρό όταν στρίβουμε, θα γυρίσουμε με πορεία για εκεί που είπες, αλήθεια πώς το είπες ?
« Juan De Fuca Channel » το είπα. Ξέρεις καπετάνιε το όνομα του είναι κυριολεκτικά Στενά του Ιωάννη Φωκά. Το βλέμμα μου αμφίβολο. Καλά, καλά του απαντώ, ας δούμε τον καιρό για τις επόμενες 6 ώρες και μετά θα φιλοσοφήσουμε.
Και οι ώρες κυλούσαν αργά μα σταθερά. «Κύμα το Κύμα» που αναφέρει και κάποιο όμορφο τραγούδι. Μία ώρα πριν ξεκινούμε τις διαδικασίες, έλεγχος πηδαλίου και χρόνου απόκρισης, επικοινωνία με το μηχανοστάσιο και τον Α’ μηχανικό. Βασίλη του λέω, άκου σε μία ώρα θα στρίψουμε. Όμως δεν έχουμε ταχύτητα και στην διάρκεια της στροφής θα μειωθεί περισσότερο και ίσως μας χτυπήσει άσχημα το κύμα. Άκου λοιπόν, θα ανεβάσω στροφές πάσει δυνάμει για να αποκτήσουμε ταχύτητα και να έχουμε σταθερή ροπή στρέψης. Ξέρω τι θα μου πεις τώρα. Θα ανεβάσει φορτία η μηχανή. Να είσαστε εκεί κάτω έτοιμοι να μειώσουμε αν απαιτηθεί, κατάλαβες Βασίλη, μόνο αν απαιτηθεί και τότε μόνο. Θα σου δώσω 10 λεπτά ειδοποίηση. Εντάξει καπετάνιε.
Έκλεισα το τηλέφωνο και σκέφθηκα, πλησιάζει η ώρα.
45 λεπτά ακόμη, μισή ώρα ακόμη, 15 λεπτά ακόμη (ειδοποιούμε τους μηχανικούς), Κάνουμε ανακοίνωση να προσέξουν όλοι διότι σε λίγο θα στρίψουμε, Πρόσω Ολοταχώς η μηχανή, 8 λεπτά ακόμη, Πηδάλιο Όλο Δεξιά – 35 μοίρες και όχι λιγότερο δίνετε η εντολή και ακολουθείται. Και τώρα τα μάτια στραμμένα στην Πλώρη μας. Αρχίζει να στρέφει και να διατοιχίζετε, η στροφή μας εξελίσσεται καλά μα κι ο καιρός είναι πεισματάρης, 25 μοίρες κλίση στα δεξιά και στα αριστερά. Το ένα αυτί να περιμένει τηλέφωνο από το μηχανοστάσιο και το άλλο να ακούει τους εξωτερικούς ήχους για οποιοδήποτε σημάδι που να υποδηλώνει πιθανή ζημιά. Τα λόγια είναι περιττά, επιχειρησιακή σιγή στην γέφυρα, μόνο παρακολούθηση, εκτίμηση και γρήγορος υπολογισμός με το μυαλό.
«Ελα τώρα μην με σταματάς, έλα βοήθα με λίγο » μονολόγησα έτσι σαν να περίμενα ένα από μηχανή θεό να επέμβει.
« Το Κύμα θα μας καβαλήσει » μου λένε. « Το βλέπω » τους απαντώ. Και καβαλάει το πλοίο από την μία πλευρά και φεύγει με φόρα από την άλλη. Οι σκάλες είναι ακόμα εκεί, ζημιά δεν φαίνεται πουθενά, ευτυχώς τα μάτια μου σαν Ραντάρ ελέγχουν το κατάστρωμα και φαίνονται όλα να είναι εντάξει. Τηλεφωνώ στην μηχανή: Βασίλη λίγο ακόμη θέλουμε κοίτα να λειτουργεί η μηχανή σου του λέω και το κλείνω χωρίς να περιμένω την καταφατική του απάντηση. Ο χρόνος είναι ζωτικός. Και στρέφουμε πλέον με περισσότερες από 35 μοίρες το λεπτό. 2 λεπτά ακόμη, 1 λεπτό, λίγο ακόμη. Και ξάφνου σαν να με άκουσε ο από μηχανής θεός μου, σαν να μην υπήρχε ποτέ κακοκαιρία όλα άλλαξαν. Γυρίσαμε και φέραμε τον καιρό από πρύμα. Βασίλη, θα μείνουμε σε Πρόσω Ολοταχώς πως είσαι με τα φορτία σου ? ρωτώ. Όλα Καλά μου απαντά. Βασίλη συγγνώμη που ήμουν απότομος νωρίτερα, λέω. Όλα Καλά μου απαντά ξανά.
Μαζέψαμε τα πράγματα από κάτω και βάλαμε ξανά τον Ναυτικό Χάρτη στην θέση του. Κοιτάω τον χάρτη και διαβάζω « Juan De Fuca Channel ». Παίρνω τα Pilot Books και διαβάζω ότι το στενό αυτό ανακαλύφθηκε από τον Ιωάννη Φωκά, Έλληνα θαλασσοπόρο στις αρχές του 15ου αιώνα. Ο Φωκάς που γεννήθηκε στην Κεφαλονιά ήταν απόγονος του Βυζαντινού Εμμανουήλ και Ανδρόνικου Φωκά, ευγενείς και υπερασπιστές του Βυζαντίου. Η Ονομασία των στενών δόθηκε από τον Βρετανό Captain Charles William Barkley προς τιμή του Ιωάννη Φωκά το 1787 όταν ο πρώτος έπλευσε εν μέσω μίας ισχυρής καταιγίδας στα στενά για να βρεί γαλήνη και ηρεμία με το ιστιοφόρο του S/Y IMPERIAL EAGLE. Επίσης η ευρύτερη περιοχή ονομάσθηκε Olympic Peninsula και το Υψηλότερο βουνό στην Αμερικανική περιοχή ονομάζεται ΌΛΥΜΠΟΣ.
Σταματά λίγο το μυαλό, σκέπτεται στιγμιαία κι αισθάνεσαι περήφανος για τους προγόνους σου. Τώρα που όλα ηρέμησαν, βγαίνεις έξω στο πτερό της γέφυρας, αναπνέεις καθαρό παγωμένο αέρα, κλείνεις τα μάτια και γυρνάς το ρολόϊ του χρόνου πίσω κάποιους αιώνες. Πόσο κινδύνεψε άραγε ο Βρετανός που έφθασε να τιμήσει την περιοχή με το όνομα ενός Έλληνα Θαλασσοπόρου ? Πώς να αισθάνθηκε άραγε όταν αντίκρισε την πρώτη βουνοκορφή και την ονόμασε Όλυμπο ? Πώς να αισθάνθηκε ο ταπεινός κι ευγενής Φωκάς όταν ανακάλυψε το στενό της σωτηρίας και της γαλήνης ? Πόσο ευγενής ήταν που δεν θέλησε να δώσει στα στενά το όνομα του μα άφησε την Ιστορία στο διάβα της να τον κρίνει και να τον δικαιώσει ? Πόσοι άλλοι άραγε ήρθαν στα στενά αυτά μέχρι να κοπάσουν αυτά τα λυσσασμένα υδάτινα τείχη ?
Ανοίγω τα μάτια μετά από τις γρήγορες αυτές σκέψεις και νιώθω το σούρουπο στην πλάτη. Συννεφιασμένος ουρανός με τα χρώματα του δειλινού να πέφτουν πάνω τους. Καπετάνιε, φάνηκε το φανάρι του Φωκά μου λένε. Κοιτώ και να σου ξεπροβάλλει στις 110 μοίρες διόπτευση. Σαν να μας υποδέχεται φιλικά και να μας δείχνει την γαλήνη.
Δημήτρη τι απόσταση έχουμε από τον Φωκά ?
Ένδεκα μίλια είναι η απόσταση.
Χαμογελώ και απαντώ « Τα καταφέραμε » - « Ναι » μου απαντούν χαμογελαστά.
« Πάρτε τηλέφωνο το μάγειρα και πείτε του να ετοιμάσει σούπα και πατσά μήπως και στρώσει λίγο το στομάχι μας. Κοντεύει να σπάσει αυτές τις ημέρες », είπα για να σπάσω το βαρύ κλίμα και να επαναφέρω το ηθικό σε καλύτερο επίπεδο..
Σε λίγες ημέρες, φορτωμένοι με αργό πετρέλαιο αυτή την φορά, σαλπάραμε απο Το Βανκούβερ με πορεία νότια, για το Σαν Φρανσίσκο (από όπου σαν στέλνω κι αυτό το μήνυμα).
Βγαίνοντας στο Ειρηνικό, είχα τις ίδιες έννοιες μα τώρα θα είχαμε την κακοκαιρία από πρύμα κι έτσι το κακό θα ήταν λιγότερο. Λίγο πριν την έξοδο μας στο Ειρηνικό, περπάτησα προς το αριστερό άκρο του πτερύγιο της γέφυρας γύρισα το βλέμμα μου στο Φανάρι του Φωκά και μονολόγησα:
«Γειά σου φίλε Φωκά, Σ’ ευχαριστώ » λες και ήταν εκεί ο ίδιος ο Φωκάς και να προϋπαντούσε τα πλοία. Κι ο Όλυμπος, γεμάτος χιόνια και ορατός πια, έστεκε επιβλητικά στο Βάθος.
Με την ευχή οι φάροι της γαλήνης, της αγάπης και της ευτυχίας σας να λάμπουν για εσάς και όλους γύρω σας τελειώνω το μήνυμα μου με μία Κυριακάτικη καλημέρα.
«Σαν βγεις στον πηγαιμό για τον Φωκά, εύχομαι το ταξίδι σου να είναι γαλήνιο»
Από το αγκυροβόλιο του Σαν Φρανσίσκο, με φόντο το Αλκατράζ,
Capt Μ. Κ.
02-03-2013
Ο Μανος ειναι καπετανιος εδω και χρονια σε tankers και ηταν απ' τους νεοτερους σε ηλικια οταν πρωτοκαπετανεψε.
Απο μενα πολλες ευχες για καλες θαλασσες
Ήταν πριν από ένα μήνα περίπου, τότε που βρισκόμουν στο Callao του Peru και είχα στείλει το τελευταίο μου μήνυμα. Έκτοτε ακολούθησα πορεία Βόρεια και κατέπλευσα στο Los Angeles όπου και ροκανίσαμε λίγο χρόνο στο αγκυροβόλιο. Ήλιος με δόντια και κρύο πολύ. ‘Ήρεμο αγκυροβόλιο. Ήμασταν τυχεροί. Όχι για πολύ όμως. Οι τελευταίες ημέρες ηλιόλουστες και τίποτε δεν προϊδέαζε αυτό που θα ακολουθούσε στην επόμενη αποστολή μας.
Λίγο πριν το πέρας της εκφόρτωσης ειδοποιήθηκα από τους ναυλωτές να πλεύσω για το Βανκούβερ του Καναδά. Δεν είχα πάει ποτέ ξανά. Άγνωστα νερά για μένα, αφιλόξενα από τις ιστορίες που είχα ακούσει. Βόρειος Ειρηνικός μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Είναι πανέμορφο το μέρος που θα πάς μου ανέφεραν από την εταιρεία. Την ώρα που το άκουγα το αριστερό αυτί μου ήταν προσηλωμένο σε αυτό που μου έλεγαν και το μυαλό είχε ήδη αρχίσει να βγάζει σχέδιο. Να ασφαλίσουμε καλά το πλοίο, να αδειάσουμε τις σεντίνες, να δοκιμάσουμε τους συναγερμούς, να ελέγξουμε όλες τις υδατοστεγείς ότι εφαρμόζουν καλά, να ασφαλίσουμε τις άγκυρες με διπλά συρματόσχοινα, να ξαναδούμε τα εφόδια των βαρκών, να ελέγξουμε συχνότητες εκπομπής και λήψης ασυρμάτων και δορυφορικών, να, να, να, να……….και από τα πολλά να και να, να σου κι ένα κόμπος στο στήθος ξέρετε τώρα σαν αυτόν που μας πιάνει όταν αγχωθούμε πολύ η σαν στεναχωρηθούμε. Μα ήταν ανάγκη να μας τύχει τέτοιο ταξίδι τώρα σκέφθηκα φουρκισμένος.
Κλείνω το τηλέφωνο και αρχίσω να δίνω τις πρώτες οδηγίες, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε το άλλο. Πήγαιναν οι ναύτες και οι αξιωματικοί και κοίταζαν μία μια τις προετοιμασίες. Καλοί άνθρωποι, δεν βαριγγόμισαν καθόλου. Βέβαια με είδαν και κατάλαβαν.
« Μόλις αποβιβασθεί ο Πλοηγός βγαίνουμε στην ανοικτή θάλασσα. Δεν θα μας χαρισθεί τους είπα.
Πρέπει όλα να είναι έτοιμα. Δεν έχει ξεκούραση αν δεν τελειώσουν οι προετοιμασίες ». Γινόμουν στενόχωρος μα δεν είχα άλλη επιλογή. Πράγματι όλα έγιναν πριν ακόμη λύσουμε από την προβλήτα. Μια σχετική ανακούφιση ξεπρόβαλε στην πόρτα της αγωνίας μου. Πάμε τώρα για την άλλη έννοια μας, τον καιρό.
Τι γίνετε Παναγιώτη, τι μας λέει το δελτίο ? - «Βράζει ο Τόπος » αποκρίθηκε. Και η ψυχή μου μαζί του σκέφθηκα. «Όλα θα πάνε καλά, να δεις ότι δεν θα μας αγγίξει, θα περάσει » του απάντησα με αψυχολόγητο ύφος. Βέβαια ήξερα και ήξερε πως δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα.
Και αφήσαμε τον πλοηγό να πάει στο καλό, και βγήκαμε στην ανοικτή θάλασσα. Οι πρώτες έξι ώρες ήταν χάρμα θεού, αφού έφτασα κι εγώ να πιστέψω πως είχε κάνει λάθος το δελτίο. Μετά όμως διαπίστωσα πως μάλλον ήταν ο πόθος μου. Και ξεκίνησε, καλή αρχή. Ήταν 17 Φεβρουαρίου του 2013.
Οι αρχικοί υπολογισμοί ήθελαν το πλοίο να φθάνει στο Βανκούβερ την 19η Φεβρουαρίου, βραδάκι περίπου. Με πήρε ο πράκτορας τηλέφωνο (στην αρχή γιατί στην συνέχεια δεν είχαμε ούτε τηλέφωνο) να μου ανακοινώσει ότι με περιμένει στις 19/2. Γέλασα και τον ρώτησα από πού καταγόταν. Από ένα ορεινό χωριό της Ρουμανίας μου αποκρίθηκε. Φίλε Ciobanescu μάλλον Θάλασσα πρωτοαντίκρισες στον Καναδά του είπα. Ναι μου αποκρίθηκε ξανά και γέλασα. Άκου του απάντησα, πες ότι θέλεις σε όποιον θέλεις εκεί στο Βανκούβερ μα μην κάνεις το τραπέζι γιατί μάλλον θα είναι πολύ κρύο το γεύμα όταν καταφέρω να φθάσω. Ούτε αυτό το κατάλαβε ο Ρουμάνος, κι έκλεισε το τηλέφωνο.
Ο καιρός γινόταν αγριότερος ώρα με την ώρα. Δεξιά μας η απόκρημνη ακτογραμμή της Αμερικάνικής Ηπείρου σε απόσταση 26 μιλίων . Ο Καιρός ήταν Αριστερά μας και δυνάμωνε. Όμως τίποτε δεν ήταν χειρότερο από την αποθαλασσία του Βόρειου Ειρηνικού. Κύματα σαν τείχη 6- 7 μέτρα να έρχονται με ορμή και να μας κτυπούν άλλοτε στην Πλώρη αριστερά και άλλοτε στην αριστερή πλευρά μας. Μειώσαμε στροφές και ταχύτητα.
Ϊσα – Ίσα να καβαλάει το κύμα τους είπα, (να πέφτει ομαλά στο διάκενο) όπως πέφτει το βρέφος στην αγκαλιά της μάνας του που το νανουρίζει τους έφερα σαν παράδειγμα. Εντάξει Καπετάνιε απάντησαν κοφτά λιτά και κατέβηκα να δω τι γίνετε παρακάτω. Βομβαρδισμένο τοπίο, τίποτε δεν ήταν στην θέση του, μόνο η τηλεόραση, ο υπολογιστής του πλοίου και η εικόνα του Άγιου Νικόλα. Την κοίταξα λίγο, σκέφθηκα τα δικά μου κι έφυγα από την βομβαρδισμένη και αφιλόξενη καμπίνα μου κατεβαίνοντας παρακάτω. Έφθασα στο Μαγειρειό. Μόλις είχαμε χάσει μία ντουζίνα πιάτα από το απότομο κούνημα του πλοίου. Ο μάγειρος στεναχωρημένος.
Μη στενοχωριέσαι του απαντώ, πες πως τα σπάσαμε σε μία νύκτα κραιπάλης σε κάποιο νυκτερινό κέντρο. Κι εκείνος χαμογέλασε. Μόνο πρόσεξε δύο πράγματα: Μην φτιάξεις σούπα και μην σερβίρεις αν δεν καθίσει στην θέση του ο καθένας. Εντάξει μου απαντά το έχω κατά νου.
Εσύ Καπτά Μάνο τι θα φας με ρώτησε. Δώσε μου τρία παξιμάδια, ένα κομμάτι κεφαλοτύρι, μια χούφτα ελιές και μισή κούπα χαμομήλι. Κι έτσι έφαγα κι εγώ, λες και άμα γευμάτιζα θα κατέβαινε στο στομάχι.
Το βράδυ έγιναν χειρότερα τα πράγματα. Δεν στεκόταν τίποτε όρθιο. Οι διατοιχίσεις γίνονταν με συχνότητα δευτερολέπτου. Μειώσαμε την ταχύτητα στο ελάχιστο εκεί που απλά κυβερνιέται το πλοίο και αλλάξαμε πορεία βάζοντας τον καιρό στην πλώρη. Και απλά πηγαίναμε. Πήγαμε να ξαπλώσουμε, έτσι απλά να κλείσουμε τα μάτια μας. Για ύπνο ούτε να το συζητάς. Οι μηχανικοί πήγαν στο control της μηχανής, εκεί δεν κουνάει πολύ. Οι υπόλοιποι στο καρέ αξιωματικών που βρίσκετε στο καθ’ ύψος μέσο του πλοίου. Εγώ στην γέφυρα καθισμένος στην καρέκλα να παρακολουθώ κάθε κύμα που τσακωνόταν με το χαλύβδινο κέλυφος του πλοίου.
Τρείς ημέρες και τρεις νύκτες κράτησε αυτή η ταλαιπωρία. Στην αρχή είναι όλα κάπως πιο ήρεμα, στην διάρκεια κόβεται η όρεξη, χαλάει η διάθεση και στο τέλος αποφεύγεις ακόμη και τις περιττές κουβέντες. Μιλάνε τα μάτια, οι εκφράσεις, οι κοφτές λέξεις. Απέναντι από το “Cape Disappointment” των ΗΠΑ ήρθαν τα χειρότερα κύματα του ειρηνικού που μας ταλαιπώρησαν μέχρι το τέλος.
Μόλις μπούμε στο « Juan De Fuca Channel » θα ηρεμήσουμε ξεστόμισε ο Δημήτρης από την Μηχανιώνα. Υπομονή Δημήτρη, αν γυρίσουμε τώρα θα μας χτυπήσει στα πλευρά ο καιρός και θα πάθουμε ζημιές. Άκου Δημήτρη, θα πλεύσουμε Βορειότερα 6 ώρες περί τα 32 Ναυτικά μίλια και πριν δύσει, γιατί θέλω να βλέπω τον καιρό όταν στρίβουμε, θα γυρίσουμε με πορεία για εκεί που είπες, αλήθεια πώς το είπες ?
« Juan De Fuca Channel » το είπα. Ξέρεις καπετάνιε το όνομα του είναι κυριολεκτικά Στενά του Ιωάννη Φωκά. Το βλέμμα μου αμφίβολο. Καλά, καλά του απαντώ, ας δούμε τον καιρό για τις επόμενες 6 ώρες και μετά θα φιλοσοφήσουμε.
Και οι ώρες κυλούσαν αργά μα σταθερά. «Κύμα το Κύμα» που αναφέρει και κάποιο όμορφο τραγούδι. Μία ώρα πριν ξεκινούμε τις διαδικασίες, έλεγχος πηδαλίου και χρόνου απόκρισης, επικοινωνία με το μηχανοστάσιο και τον Α’ μηχανικό. Βασίλη του λέω, άκου σε μία ώρα θα στρίψουμε. Όμως δεν έχουμε ταχύτητα και στην διάρκεια της στροφής θα μειωθεί περισσότερο και ίσως μας χτυπήσει άσχημα το κύμα. Άκου λοιπόν, θα ανεβάσω στροφές πάσει δυνάμει για να αποκτήσουμε ταχύτητα και να έχουμε σταθερή ροπή στρέψης. Ξέρω τι θα μου πεις τώρα. Θα ανεβάσει φορτία η μηχανή. Να είσαστε εκεί κάτω έτοιμοι να μειώσουμε αν απαιτηθεί, κατάλαβες Βασίλη, μόνο αν απαιτηθεί και τότε μόνο. Θα σου δώσω 10 λεπτά ειδοποίηση. Εντάξει καπετάνιε.
Έκλεισα το τηλέφωνο και σκέφθηκα, πλησιάζει η ώρα.
45 λεπτά ακόμη, μισή ώρα ακόμη, 15 λεπτά ακόμη (ειδοποιούμε τους μηχανικούς), Κάνουμε ανακοίνωση να προσέξουν όλοι διότι σε λίγο θα στρίψουμε, Πρόσω Ολοταχώς η μηχανή, 8 λεπτά ακόμη, Πηδάλιο Όλο Δεξιά – 35 μοίρες και όχι λιγότερο δίνετε η εντολή και ακολουθείται. Και τώρα τα μάτια στραμμένα στην Πλώρη μας. Αρχίζει να στρέφει και να διατοιχίζετε, η στροφή μας εξελίσσεται καλά μα κι ο καιρός είναι πεισματάρης, 25 μοίρες κλίση στα δεξιά και στα αριστερά. Το ένα αυτί να περιμένει τηλέφωνο από το μηχανοστάσιο και το άλλο να ακούει τους εξωτερικούς ήχους για οποιοδήποτε σημάδι που να υποδηλώνει πιθανή ζημιά. Τα λόγια είναι περιττά, επιχειρησιακή σιγή στην γέφυρα, μόνο παρακολούθηση, εκτίμηση και γρήγορος υπολογισμός με το μυαλό.
«Ελα τώρα μην με σταματάς, έλα βοήθα με λίγο » μονολόγησα έτσι σαν να περίμενα ένα από μηχανή θεό να επέμβει.
« Το Κύμα θα μας καβαλήσει » μου λένε. « Το βλέπω » τους απαντώ. Και καβαλάει το πλοίο από την μία πλευρά και φεύγει με φόρα από την άλλη. Οι σκάλες είναι ακόμα εκεί, ζημιά δεν φαίνεται πουθενά, ευτυχώς τα μάτια μου σαν Ραντάρ ελέγχουν το κατάστρωμα και φαίνονται όλα να είναι εντάξει. Τηλεφωνώ στην μηχανή: Βασίλη λίγο ακόμη θέλουμε κοίτα να λειτουργεί η μηχανή σου του λέω και το κλείνω χωρίς να περιμένω την καταφατική του απάντηση. Ο χρόνος είναι ζωτικός. Και στρέφουμε πλέον με περισσότερες από 35 μοίρες το λεπτό. 2 λεπτά ακόμη, 1 λεπτό, λίγο ακόμη. Και ξάφνου σαν να με άκουσε ο από μηχανής θεός μου, σαν να μην υπήρχε ποτέ κακοκαιρία όλα άλλαξαν. Γυρίσαμε και φέραμε τον καιρό από πρύμα. Βασίλη, θα μείνουμε σε Πρόσω Ολοταχώς πως είσαι με τα φορτία σου ? ρωτώ. Όλα Καλά μου απαντά. Βασίλη συγγνώμη που ήμουν απότομος νωρίτερα, λέω. Όλα Καλά μου απαντά ξανά.
Μαζέψαμε τα πράγματα από κάτω και βάλαμε ξανά τον Ναυτικό Χάρτη στην θέση του. Κοιτάω τον χάρτη και διαβάζω « Juan De Fuca Channel ». Παίρνω τα Pilot Books και διαβάζω ότι το στενό αυτό ανακαλύφθηκε από τον Ιωάννη Φωκά, Έλληνα θαλασσοπόρο στις αρχές του 15ου αιώνα. Ο Φωκάς που γεννήθηκε στην Κεφαλονιά ήταν απόγονος του Βυζαντινού Εμμανουήλ και Ανδρόνικου Φωκά, ευγενείς και υπερασπιστές του Βυζαντίου. Η Ονομασία των στενών δόθηκε από τον Βρετανό Captain Charles William Barkley προς τιμή του Ιωάννη Φωκά το 1787 όταν ο πρώτος έπλευσε εν μέσω μίας ισχυρής καταιγίδας στα στενά για να βρεί γαλήνη και ηρεμία με το ιστιοφόρο του S/Y IMPERIAL EAGLE. Επίσης η ευρύτερη περιοχή ονομάσθηκε Olympic Peninsula και το Υψηλότερο βουνό στην Αμερικανική περιοχή ονομάζεται ΌΛΥΜΠΟΣ.
Σταματά λίγο το μυαλό, σκέπτεται στιγμιαία κι αισθάνεσαι περήφανος για τους προγόνους σου. Τώρα που όλα ηρέμησαν, βγαίνεις έξω στο πτερό της γέφυρας, αναπνέεις καθαρό παγωμένο αέρα, κλείνεις τα μάτια και γυρνάς το ρολόϊ του χρόνου πίσω κάποιους αιώνες. Πόσο κινδύνεψε άραγε ο Βρετανός που έφθασε να τιμήσει την περιοχή με το όνομα ενός Έλληνα Θαλασσοπόρου ? Πώς να αισθάνθηκε άραγε όταν αντίκρισε την πρώτη βουνοκορφή και την ονόμασε Όλυμπο ? Πώς να αισθάνθηκε ο ταπεινός κι ευγενής Φωκάς όταν ανακάλυψε το στενό της σωτηρίας και της γαλήνης ? Πόσο ευγενής ήταν που δεν θέλησε να δώσει στα στενά το όνομα του μα άφησε την Ιστορία στο διάβα της να τον κρίνει και να τον δικαιώσει ? Πόσοι άλλοι άραγε ήρθαν στα στενά αυτά μέχρι να κοπάσουν αυτά τα λυσσασμένα υδάτινα τείχη ?
Ανοίγω τα μάτια μετά από τις γρήγορες αυτές σκέψεις και νιώθω το σούρουπο στην πλάτη. Συννεφιασμένος ουρανός με τα χρώματα του δειλινού να πέφτουν πάνω τους. Καπετάνιε, φάνηκε το φανάρι του Φωκά μου λένε. Κοιτώ και να σου ξεπροβάλλει στις 110 μοίρες διόπτευση. Σαν να μας υποδέχεται φιλικά και να μας δείχνει την γαλήνη.
Δημήτρη τι απόσταση έχουμε από τον Φωκά ?
Ένδεκα μίλια είναι η απόσταση.
Χαμογελώ και απαντώ « Τα καταφέραμε » - « Ναι » μου απαντούν χαμογελαστά.
« Πάρτε τηλέφωνο το μάγειρα και πείτε του να ετοιμάσει σούπα και πατσά μήπως και στρώσει λίγο το στομάχι μας. Κοντεύει να σπάσει αυτές τις ημέρες », είπα για να σπάσω το βαρύ κλίμα και να επαναφέρω το ηθικό σε καλύτερο επίπεδο..
Σε λίγες ημέρες, φορτωμένοι με αργό πετρέλαιο αυτή την φορά, σαλπάραμε απο Το Βανκούβερ με πορεία νότια, για το Σαν Φρανσίσκο (από όπου σαν στέλνω κι αυτό το μήνυμα).
Βγαίνοντας στο Ειρηνικό, είχα τις ίδιες έννοιες μα τώρα θα είχαμε την κακοκαιρία από πρύμα κι έτσι το κακό θα ήταν λιγότερο. Λίγο πριν την έξοδο μας στο Ειρηνικό, περπάτησα προς το αριστερό άκρο του πτερύγιο της γέφυρας γύρισα το βλέμμα μου στο Φανάρι του Φωκά και μονολόγησα:
«Γειά σου φίλε Φωκά, Σ’ ευχαριστώ » λες και ήταν εκεί ο ίδιος ο Φωκάς και να προϋπαντούσε τα πλοία. Κι ο Όλυμπος, γεμάτος χιόνια και ορατός πια, έστεκε επιβλητικά στο Βάθος.
Με την ευχή οι φάροι της γαλήνης, της αγάπης και της ευτυχίας σας να λάμπουν για εσάς και όλους γύρω σας τελειώνω το μήνυμα μου με μία Κυριακάτικη καλημέρα.
«Σαν βγεις στον πηγαιμό για τον Φωκά, εύχομαι το ταξίδι σου να είναι γαλήνιο»
Από το αγκυροβόλιο του Σαν Φρανσίσκο, με φόντο το Αλκατράζ,
Capt Μ. Κ.
02-03-2013
Saturday, March 2, 2013
Το συν απειρο
Της 17χρονης Δεσποινας Μπαξεβανη,
Δε μ' αρέσουν τα μαθηματικά. Κάποτε μ' άρεσαν. Όχι πια. Τώρα τα βλέπω σα σύμβολα, δίχως λογική° σα διαδικασία.
Δε μ' ενοχλεί το "δίχως λογική", πότε μου δε μ' ενόχλησε. Ψοφάω να μιλάω για κάτι αόριστο, κάτι αόριστο που είναι τόσο συγκεκριμένο όσο κάτι που δείχνεις με το δείκτη του δεξιού σου χεριού, του αριστερού, αν είσαι αριστερόχειρας. Ωστόσο είμαστε όλοι αρκετά εγωιστές, για να καταλαβαίνουμε ο,τι μπορούμε να καταλάβουμε, με βάση τα δικά μας μέτρα και σταθμά. Μ' αυτή την έννοια, πάντα μα πάντα μιλάω για κάτι γενικό.
Ίσως αυτή τη φορά ν' αποτελεί κομμάτι της δικής μου αμφιθυμίας, μα όλοι λίγο πολύ πάσχουμε από αυτήν. Κι ενώ από την πρώτη στιγμή το δήλωσα ξεκάθαρα πως δε μ' αρέσουν τα μαθηματικά, πες το αριθμητική ή άλγεβρα αν θες, υπάρχει κάτι που με συγκλονίζει στο συν άπειρο.
Μ' αρέσει το συν άπειρο, γιατί έχει κάτι το μυστηριώδες, κάτι το άγνωστο. Όλοι το ξέρουν μα κανείς πραγματικά. Κι ίσως αυτό που θες πραγματικά είναι αυτό που σου είναι αδύνατο να αποσυμβολοποιήσεις, σαν το συν άπειρο.
Ο,τι γνωρίζεις λίγο λίγο το βαριέσαι. Μα το συν άπειρο είν' αδύνατο να το γνωρίσεις κι ίσως επειδή πότε σου δεν το γνώρισες, γι' αυτό είν' ακόμη το συν άπειρο, γι' αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Σαν ένα πρόβλημα που δεν κατάφερες να λύσεις κι ακόμα κι αν μπορείς να φέρεις εις πέρας δεκάδες άλλα, αυτα δεν αποτελούν πρόκληση ούτε για 'σένα, ούτε για 'μένα, ούτε για κανέναν που αναζητά ένα συν άπειρο.
Είναι χαοτικό να θες ένα συν άπειρο. Νόμιζα πως όλοι θελαν ένα μα προς μεγάλη μου απογοήτευση έκανα λάθος. Κι έτσι μένουν λίγοι αλλοπαρμένοι, σαν κι εμένα, να ψάχνουν να βρουν ένα δικό τους. Ωστόσο τους λυπάμαι αυτούς που διάλεξαν έναν κοινό αριθμό, σχεδόν όσο θαυμάζω εκείνους τους ευτυχισμένους που το βρήκαν. Κι αρνούμαι κατηγορηματικά να σταματήσω να το ψάχνω, όχι από εγωισμό, ούτε γιατί απαξιώνω όλους τους άλλους αριθμούς, αλλά από δέος σ' ο,τι με κάνει και το ψάχνω.
Ένα συν άπειρο θα σε κάνει πάντα δυστυχή. Κι ίσως ζηλέψεις, στην πορεία, όλους αυτούς που βλέπουν μονάχα ένα ξαπλωτό οκτώ. Σκέψου απλά. Σου φτάνουν μόλις δυο δεύτερα για να μετρήσεις ως το οκτώ μα ακόμα κι αν μπορούσες να μετράς απ' το πρώτο σου δευτερόλεπτο στον κόσμο, αυτή η ζωή δε φτάνει για ν' αγγίξεις το συν άπειρο.
Ωστόσο υπήρξαν κάποιοι που το θέλησαν πολύ. Κι ήρθαν και κούμπωσαν ο ένας πάνω στον άλλον και το κατάφεραν μαζί, σαν δυο μηδέν το ένα δίπλα στ' άλλο. Κι αν πράγματι μπορούσες να το δεις με λίγη παιδική φαντασία, θα βλεπες πως το συν άπειρο δεν είναι τίποτε άλλο απ' τη δική σου θέληση να κυνηγήσεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν.
Στην τελική, δεν έχει σημασία "τί" είναι κατ' ουσίαν το συν άπειρο. Είναι άλλο για 'μένα κι άλλο για 'σένα, σαν φυσική υπόσταση, σαν επιδίωξη, σα στόχος. Αν υπάρχει κάτι που μετράει, για να μιλήσουμε κάπως πιο "μαθηματικά", αυτό είναι η άρνησή σου να συμβιβαστείς μ' ο,τι μεσολαβεί απ' το μηδέν ως το άπειρο και η επιδίωξη να κατορθώσεις το ακατόρθωτο.
Δε μ' αρέσουν τα μαθηματικά. Κάποτε μ' άρεσαν. Όχι πια. Τώρα τα βλέπω σα σύμβολα, δίχως λογική° σα διαδικασία.
Δε μ' ενοχλεί το "δίχως λογική", πότε μου δε μ' ενόχλησε. Ψοφάω να μιλάω για κάτι αόριστο, κάτι αόριστο που είναι τόσο συγκεκριμένο όσο κάτι που δείχνεις με το δείκτη του δεξιού σου χεριού, του αριστερού, αν είσαι αριστερόχειρας. Ωστόσο είμαστε όλοι αρκετά εγωιστές, για να καταλαβαίνουμε ο,τι μπορούμε να καταλάβουμε, με βάση τα δικά μας μέτρα και σταθμά. Μ' αυτή την έννοια, πάντα μα πάντα μιλάω για κάτι γενικό.
Ίσως αυτή τη φορά ν' αποτελεί κομμάτι της δικής μου αμφιθυμίας, μα όλοι λίγο πολύ πάσχουμε από αυτήν. Κι ενώ από την πρώτη στιγμή το δήλωσα ξεκάθαρα πως δε μ' αρέσουν τα μαθηματικά, πες το αριθμητική ή άλγεβρα αν θες, υπάρχει κάτι που με συγκλονίζει στο συν άπειρο.
Μ' αρέσει το συν άπειρο, γιατί έχει κάτι το μυστηριώδες, κάτι το άγνωστο. Όλοι το ξέρουν μα κανείς πραγματικά. Κι ίσως αυτό που θες πραγματικά είναι αυτό που σου είναι αδύνατο να αποσυμβολοποιήσεις, σαν το συν άπειρο.
Ο,τι γνωρίζεις λίγο λίγο το βαριέσαι. Μα το συν άπειρο είν' αδύνατο να το γνωρίσεις κι ίσως επειδή πότε σου δεν το γνώρισες, γι' αυτό είν' ακόμη το συν άπειρο, γι' αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Σαν ένα πρόβλημα που δεν κατάφερες να λύσεις κι ακόμα κι αν μπορείς να φέρεις εις πέρας δεκάδες άλλα, αυτα δεν αποτελούν πρόκληση ούτε για 'σένα, ούτε για 'μένα, ούτε για κανέναν που αναζητά ένα συν άπειρο.
Είναι χαοτικό να θες ένα συν άπειρο. Νόμιζα πως όλοι θελαν ένα μα προς μεγάλη μου απογοήτευση έκανα λάθος. Κι έτσι μένουν λίγοι αλλοπαρμένοι, σαν κι εμένα, να ψάχνουν να βρουν ένα δικό τους. Ωστόσο τους λυπάμαι αυτούς που διάλεξαν έναν κοινό αριθμό, σχεδόν όσο θαυμάζω εκείνους τους ευτυχισμένους που το βρήκαν. Κι αρνούμαι κατηγορηματικά να σταματήσω να το ψάχνω, όχι από εγωισμό, ούτε γιατί απαξιώνω όλους τους άλλους αριθμούς, αλλά από δέος σ' ο,τι με κάνει και το ψάχνω.
Ένα συν άπειρο θα σε κάνει πάντα δυστυχή. Κι ίσως ζηλέψεις, στην πορεία, όλους αυτούς που βλέπουν μονάχα ένα ξαπλωτό οκτώ. Σκέψου απλά. Σου φτάνουν μόλις δυο δεύτερα για να μετρήσεις ως το οκτώ μα ακόμα κι αν μπορούσες να μετράς απ' το πρώτο σου δευτερόλεπτο στον κόσμο, αυτή η ζωή δε φτάνει για ν' αγγίξεις το συν άπειρο.
Ωστόσο υπήρξαν κάποιοι που το θέλησαν πολύ. Κι ήρθαν και κούμπωσαν ο ένας πάνω στον άλλον και το κατάφεραν μαζί, σαν δυο μηδέν το ένα δίπλα στ' άλλο. Κι αν πράγματι μπορούσες να το δεις με λίγη παιδική φαντασία, θα βλεπες πως το συν άπειρο δεν είναι τίποτε άλλο απ' τη δική σου θέληση να κυνηγήσεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν.
Στην τελική, δεν έχει σημασία "τί" είναι κατ' ουσίαν το συν άπειρο. Είναι άλλο για 'μένα κι άλλο για 'σένα, σαν φυσική υπόσταση, σαν επιδίωξη, σα στόχος. Αν υπάρχει κάτι που μετράει, για να μιλήσουμε κάπως πιο "μαθηματικά", αυτό είναι η άρνησή σου να συμβιβαστείς μ' ο,τι μεσολαβεί απ' το μηδέν ως το άπειρο και η επιδίωξη να κατορθώσεις το ακατόρθωτο.
Sunday, February 24, 2013
Saturday, February 23, 2013
Plastic Bag Ban Legislation Introduced in California
Sonoma County Assemblyman Marc Levine has introduced legislation that would ban the use of single-use plastic bags in the state of California by the year 2015. The bill, known as AB 158, would target grocery stores with more than $2 million in annual sales, or retailers with more than 10,000 square feet of floor space. In place of plastic, the stores would have to make reusable bags available for purchase. A similar bill is moving through the senate for the County of Sonoma, California.
47 Japanese Nuclear Reactors Placed in “Long-Term Shutdown”
The International Atomic Energy Agency (IAEA) has officially changed the status of 47 Japanese Nuclear Reactors to “Long-Term Shutdown,” or LTS, on its online database known as the Power Reactor Information System (PRIS). Japan’s loss brings the world total of operational nuclear reactors from 437 down to 390, making for the lowest levels since 1986. Still, many question the validity of the IAEA’s evaluations, as there seems to be no consistently clear set of rules used to determine activity status judging by the wide ranging characteristics of previously listed LTS sites. Nonetheless, the fact that only two nuclear reactors are currently functionally operating in Japan is testament to the country’s environmental progress in spite of a purportedly pro-nuclear Japanese administration.
Rail power generated by passing trains could save more than $10 million
A way to harvest energy from vibrations generated by passing trains could save more than $10 million in trackside power costs and reduce carbon dioxide emissions by 3,000 tons in New York alone, says its inventor, Stony Brook University professor Lei Zuo.
The device converts the irregular up-and-down vibration of a train track to a unidirectional rotation of a generator. The concept is similar to other energy-harvesting devices such as the speed bump.
The device converts the irregular up-and-down vibration of a train track to a unidirectional rotation of a generator. The concept is similar to other energy-harvesting devices such as the speed bump.
Monday, February 11, 2013
We could refreeze the Arctic, should we?
By Bob Weber
A record loss of Arctic sea ice and faster-than-expected melting of Greenland’s ice cap made worldwide headlines in 2012, but research published in major science journals in the fall suggest warming in the North doesn’t have to continue.
We could refreeze the Arctic, proposed a paper in Nature Climate Change. It wouldn’t even cost that much, said an affiliated study in Environmental Research Letters.
The question is should we?
“In terms of pure technical capacity, any significant nation in the world could do it,” said David Keith, a Calgarian and professor of applied physics at Harvard University, one of the lead authors in both studies.
“The really hard questions here aren’t mostly technical. They’re questions about what kind of planet we want and who we are.”
In a world that seems unable to come to grips with carbon dioxide emissions driving climate change, manipulating the Earth’s climate to cool it down has some calling geoengineering a bad idea whose time has finally come.
Scientists have long theorized that injecting reflective particles of some kind into the high atmosphere could reduce the amount of sunlight reaching the Earth’s surface and compensate for the greenhouse effect. High CO2 levels would continue to trap heat, but with less energy coming in to begin with, temperatures on the surface would go down.
Keith’s paper used climate models to cautiously suggest that the method could be adapted to engineer regional effects. The right amount of aerosols in the right place at the right time could restore the Arctic’s frozen glory.
“With an average solar reduction of only 0.5 per cent, it is possible to recover pre-industrial sea ice extent,” the paper says. “Decisions involving (solar radiation management) do not need to be reduced to a single ‘global thermostat.’”
A separate paper concluded that it could all be done with a few modified Gulfstream jets widely available on the used market. Annually, it could cost somewhat less than $8 billion — about the price of a major oil pipeline.
While Keith believes emissions should be cut, he doesn’t advocate such a plan, at least not yet.
He suggested geoengineering may be a viable response to a “climate emergency” — a sudden collapse of ice sheets or a killing drought.
“If your primary view is pragmatic, and you want to reduce the risk to Asian farmers who might get hit by high temperatures that make their crops not germinate, then the answer is you should do whatever is actually safe and controllable and produces the outcomes.”
Some environmentalists are starting to think there may be something to that.
“We all agree: mitigation, that’s the thing you should do,” said Steve Hamburg, chief scientist of the U.S.-based Environmental Defense Fund. “But everyone also recognizes that even if we did that, we may have climate surprises. We’d be irresponsible not to try and understand what our options are.
“It’s easy to dismiss this as too radical a solution, but that does a disservice to what we don’t know. We need to be prepared with information to understand what our options are or aren’t depending on how things play out.”
If we don’t at least understand the risks, a desperate situation may lead to a disastrous decision, Hamburg said.
Keith Allott, head of climate change for the World Wildlife Fund UK, agrees that research is needed.
“We do see the need for a grown-up conversation about the type of research that may be acceptable at this stage,” he said.
The United Nations, through its Convention on Biological Diversity, has ruled out open-air or large-scale geoengineering experiments. Current research, including some that Environment Canada is involved in, is restricted to using models to better understand how the Earth’s climate might respond to manipulation.
Hamburg said discussions on everything from how research is conducted to who gets to set the global thermostat are just beginning.
He’s part of the Solar Radiation Management Governance Initiative, a partnership between his group and several scientific academies from around the world.
“Everybody has to feel like their interests are represented,” he said.
“It can’t be about North American and European voices. It has to be about global voices and global communities being aware of it so that there is some kind of consensus that ignorance is our enemy.”
Peter Mooney of the Ottawa-based Etc Group, an environmental technology watchdog, is skeptical of anyone’s ability to manage geoengineering.
“There’s a marvellous naivete to it all,” he said. “We need to prepare for this horrible thing of Plan B because governments have proved themselves incapable of addressing the real problem. Therefore, we need to have governments go ahead and do Plan B.”
But that thinking is flawed, he suggested.
“The governments who screwed up in the first place can’t be expected to take something like planetary systems management and do a better job of it.”
Others hold that geoengineering is just more of the same kind of thinking that caused the problem — a reliance on technical fixes instead of looking at causes.
“They kind of like the fact the problem is hard to solve because it gives you a lever to say we have to make these deep reforms in consumer culture, which I personally would like to see,” said Keith.
But really, he asks, what is society but one technical fix after another? Sanitation, for example, is a technical fix for cities producing sewage.
Mooney feels it’s asking too much of governments to expect they’ll make science-based unbiased decisions.
“It’s naive to think that once Plan B becomes a political option that governments won’t just take it on and interpret it as they wish. They will always find scientists who will give them the spin that they want.
“(We shouldn’t be) opening up the back door for politicians to creep out of, claiming that, ‘Don’t worry folks. We don’t need to do anything because we have technological fixes that we can deploy on short notice.’”
Allott, too, is concerned that geoengineering could become a way to excuse the continued consumption of CO2-causing fossil fuels.
“There are some unfortunate overlaps between parts of the geoengineering community and parts of the fossil fuel lobby,” he said. “That’s not OK.”
He also points out that no plan to manage solar radiation does anything to address ocean acidification, another byproduct of CO2 emissions. The best way forward, he said, is to reduce the emissions in the first place.
“People talk about this as if (geoengineering) is an easy option. That ain’t true.”
Geoengineering isn’t likely to become a reality any time soon. There are no aerosol-laden planes on a tarmac waiting for clearance to take off.
But the debate is coming, predicted Hamburg.
“We’re not going to put the genie back in the bottle … (We need) a robust and broad conversation about how to govern research in this area with widely agreed-upon rules of the road.”
Even then, said Keith, we need to cut CO2 emissions.
“If we do this and we do not cut emissions, we just walk further and further off the cliff, like Wile E. Coyote.”
A record loss of Arctic sea ice and faster-than-expected melting of Greenland’s ice cap made worldwide headlines in 2012, but research published in major science journals in the fall suggest warming in the North doesn’t have to continue.
We could refreeze the Arctic, proposed a paper in Nature Climate Change. It wouldn’t even cost that much, said an affiliated study in Environmental Research Letters.
The question is should we?
“In terms of pure technical capacity, any significant nation in the world could do it,” said David Keith, a Calgarian and professor of applied physics at Harvard University, one of the lead authors in both studies.
“The really hard questions here aren’t mostly technical. They’re questions about what kind of planet we want and who we are.”
In a world that seems unable to come to grips with carbon dioxide emissions driving climate change, manipulating the Earth’s climate to cool it down has some calling geoengineering a bad idea whose time has finally come.
Scientists have long theorized that injecting reflective particles of some kind into the high atmosphere could reduce the amount of sunlight reaching the Earth’s surface and compensate for the greenhouse effect. High CO2 levels would continue to trap heat, but with less energy coming in to begin with, temperatures on the surface would go down.
Keith’s paper used climate models to cautiously suggest that the method could be adapted to engineer regional effects. The right amount of aerosols in the right place at the right time could restore the Arctic’s frozen glory.
“With an average solar reduction of only 0.5 per cent, it is possible to recover pre-industrial sea ice extent,” the paper says. “Decisions involving (solar radiation management) do not need to be reduced to a single ‘global thermostat.’”
A separate paper concluded that it could all be done with a few modified Gulfstream jets widely available on the used market. Annually, it could cost somewhat less than $8 billion — about the price of a major oil pipeline.
While Keith believes emissions should be cut, he doesn’t advocate such a plan, at least not yet.
He suggested geoengineering may be a viable response to a “climate emergency” — a sudden collapse of ice sheets or a killing drought.
“If your primary view is pragmatic, and you want to reduce the risk to Asian farmers who might get hit by high temperatures that make their crops not germinate, then the answer is you should do whatever is actually safe and controllable and produces the outcomes.”
Some environmentalists are starting to think there may be something to that.
“We all agree: mitigation, that’s the thing you should do,” said Steve Hamburg, chief scientist of the U.S.-based Environmental Defense Fund. “But everyone also recognizes that even if we did that, we may have climate surprises. We’d be irresponsible not to try and understand what our options are.
“It’s easy to dismiss this as too radical a solution, but that does a disservice to what we don’t know. We need to be prepared with information to understand what our options are or aren’t depending on how things play out.”
If we don’t at least understand the risks, a desperate situation may lead to a disastrous decision, Hamburg said.
Keith Allott, head of climate change for the World Wildlife Fund UK, agrees that research is needed.
“We do see the need for a grown-up conversation about the type of research that may be acceptable at this stage,” he said.
The United Nations, through its Convention on Biological Diversity, has ruled out open-air or large-scale geoengineering experiments. Current research, including some that Environment Canada is involved in, is restricted to using models to better understand how the Earth’s climate might respond to manipulation.
Hamburg said discussions on everything from how research is conducted to who gets to set the global thermostat are just beginning.
He’s part of the Solar Radiation Management Governance Initiative, a partnership between his group and several scientific academies from around the world.
“Everybody has to feel like their interests are represented,” he said.
“It can’t be about North American and European voices. It has to be about global voices and global communities being aware of it so that there is some kind of consensus that ignorance is our enemy.”
Peter Mooney of the Ottawa-based Etc Group, an environmental technology watchdog, is skeptical of anyone’s ability to manage geoengineering.
“There’s a marvellous naivete to it all,” he said. “We need to prepare for this horrible thing of Plan B because governments have proved themselves incapable of addressing the real problem. Therefore, we need to have governments go ahead and do Plan B.”
But that thinking is flawed, he suggested.
“The governments who screwed up in the first place can’t be expected to take something like planetary systems management and do a better job of it.”
Others hold that geoengineering is just more of the same kind of thinking that caused the problem — a reliance on technical fixes instead of looking at causes.
“They kind of like the fact the problem is hard to solve because it gives you a lever to say we have to make these deep reforms in consumer culture, which I personally would like to see,” said Keith.
But really, he asks, what is society but one technical fix after another? Sanitation, for example, is a technical fix for cities producing sewage.
Mooney feels it’s asking too much of governments to expect they’ll make science-based unbiased decisions.
“It’s naive to think that once Plan B becomes a political option that governments won’t just take it on and interpret it as they wish. They will always find scientists who will give them the spin that they want.
“(We shouldn’t be) opening up the back door for politicians to creep out of, claiming that, ‘Don’t worry folks. We don’t need to do anything because we have technological fixes that we can deploy on short notice.’”
Allott, too, is concerned that geoengineering could become a way to excuse the continued consumption of CO2-causing fossil fuels.
“There are some unfortunate overlaps between parts of the geoengineering community and parts of the fossil fuel lobby,” he said. “That’s not OK.”
He also points out that no plan to manage solar radiation does anything to address ocean acidification, another byproduct of CO2 emissions. The best way forward, he said, is to reduce the emissions in the first place.
“People talk about this as if (geoengineering) is an easy option. That ain’t true.”
Geoengineering isn’t likely to become a reality any time soon. There are no aerosol-laden planes on a tarmac waiting for clearance to take off.
But the debate is coming, predicted Hamburg.
“We’re not going to put the genie back in the bottle … (We need) a robust and broad conversation about how to govern research in this area with widely agreed-upon rules of the road.”
Even then, said Keith, we need to cut CO2 emissions.
“If we do this and we do not cut emissions, we just walk further and further off the cliff, like Wile E. Coyote.”
Sunday, February 10, 2013
the Ants Are Talking
By Carrie Arnold
If you want to survive as an ant, you'd better get ready to make some noise. A new study shows that even ant pupae—a stage between larvae and adult—can communicate via sound, and that this communication can be crucial to their survival.
"What's very cool about this paper is that researchers have shown for the first time that pupae do, in fact, make some sort of a sound," says Phil DeVries, an entomologist at the University of New Orleans in Louisiana who was not involved in the study. "This was a very clever piece of natural history and science."
Scientists have known for decades that ants use a variety of small chemicals known as pheromones to communicate. Perhaps the most classic example is the trail of pheromones the insects place as they walk. Those behind them follow this trail, leading to long lines of ants marching one by one. However, the insects also use pheromones to identify which nest an ant is from and its social status in that nest. Because this chemical communication is so prevalent and complex, researchers long believed that this was the primary way ants shared information.
However, several years ago, researchers began to notice that adults in some ant genuses, such as Myrmica, which contains more than 200 diverse species found across Europe and Asia, made noise. These types of ants have a specialized spike along their abdomen that they stroke with one of their hind legs, similar to dragging the teeth of a comb along the edge of a table. Preliminary studies seemed to indicate that this noise served primarily as an emergency beacon, allowing the ants to shout for help when being threatened by a predator.
Larvae and young pupae have soft outer skeletons, which means their specialized spikes haven't yet formed and they can't make noise. However, as the pupae mature, their covering hardens into a tough exoskeleton like that found in adult ants. These older pupae do have fully functional spikes but were generally thought to be silent.
Karsten Schönrogge, an entomologist at the Centre for Ecology & Hydrology, Wallingford, in the United Kingdom, thought it odd that mature pupae would have the capability to produce sound but remain silent. So he and his colleagues listened in to a group of Myrmica scabrinodis ants. These 4- to 5-millimeter-long, reddish-brown ants are commonly found in northern Europe, in low-lying areas like peat bogs.
Using an extra-sensitive microphone that would pick up on the faint acoustic signals, the researchers measured the sounds produced by 10 differentM. scabrinodis larvae, six immature pupae, and six mature pupae. Whereas the larvae and immature pupae were completely silent, the mature pupae produced brief pulses of sound, the team reports online today in Current Biology.
Further analysis of this noise showed that it was a simplified version of the more complex adult sound. It was as if the mature pupae were saying, "Help!" while the adults were saying "Hey, I'm over here! Please come help! It's your friend!"
To test the function of these noises in the mature pupae, the researchers first played back the sounds made by either the mature pupae or adult M. scabrinodis. Adult worker ants responded the same way to both recordings, such as walking over to the speaker, rubbing their antennae against it, and guarding it. They didn't show these responses when Schönrogge and colleagues played white noise. These behaviors, which represent a worker ant's attempts to protect its nestmates, indicate that acoustic communication served to bring assistance in both mature pupae and adult ants.
To see how the ants used this acoustic communication, the team removed the abdominal spike from some of the mature pupae in a nest. The researchers then disturbed the nest, spilling out larvae, pupae, and adult workers into an experimental arena. Normally, the adult ants rescue their nestmates in a specific order: mature pupae, immature pupae, and, finally, the larvae. In the experiments by Schönrogge and colleagues, the adult workers indeed rescued the unmuted mature pupae first. However, the adult ants completely ignored the muted ants. It was as if the mute mature pupae simply didn't exist.
"The sounds they make rescue them by signaling their social status," Schönrogge says. "There is complex information in these signals," that combine with chemical signals to provide an array of information about the individual. Researchers have yet to decode everything the ants are communicating by sound and how the ants interpret these signals. Acoustic communication may be especially important in mature pupae because they don't yet produce the full array of adult pheromones, but they also don't smell and behave like larvae, either.
DeVries cautions that the discovery doesn't mean that chemical communication in ants is less important. "Ants live in these enormously sophisticated societies," he says. "Acoustic signaling adds another gorgeous piece to what we know about how insect societies communicate."
If you want to survive as an ant, you'd better get ready to make some noise. A new study shows that even ant pupae—a stage between larvae and adult—can communicate via sound, and that this communication can be crucial to their survival.
"What's very cool about this paper is that researchers have shown for the first time that pupae do, in fact, make some sort of a sound," says Phil DeVries, an entomologist at the University of New Orleans in Louisiana who was not involved in the study. "This was a very clever piece of natural history and science."
Scientists have known for decades that ants use a variety of small chemicals known as pheromones to communicate. Perhaps the most classic example is the trail of pheromones the insects place as they walk. Those behind them follow this trail, leading to long lines of ants marching one by one. However, the insects also use pheromones to identify which nest an ant is from and its social status in that nest. Because this chemical communication is so prevalent and complex, researchers long believed that this was the primary way ants shared information.
However, several years ago, researchers began to notice that adults in some ant genuses, such as Myrmica, which contains more than 200 diverse species found across Europe and Asia, made noise. These types of ants have a specialized spike along their abdomen that they stroke with one of their hind legs, similar to dragging the teeth of a comb along the edge of a table. Preliminary studies seemed to indicate that this noise served primarily as an emergency beacon, allowing the ants to shout for help when being threatened by a predator.
Larvae and young pupae have soft outer skeletons, which means their specialized spikes haven't yet formed and they can't make noise. However, as the pupae mature, their covering hardens into a tough exoskeleton like that found in adult ants. These older pupae do have fully functional spikes but were generally thought to be silent.
Karsten Schönrogge, an entomologist at the Centre for Ecology & Hydrology, Wallingford, in the United Kingdom, thought it odd that mature pupae would have the capability to produce sound but remain silent. So he and his colleagues listened in to a group of Myrmica scabrinodis ants. These 4- to 5-millimeter-long, reddish-brown ants are commonly found in northern Europe, in low-lying areas like peat bogs.
Using an extra-sensitive microphone that would pick up on the faint acoustic signals, the researchers measured the sounds produced by 10 differentM. scabrinodis larvae, six immature pupae, and six mature pupae. Whereas the larvae and immature pupae were completely silent, the mature pupae produced brief pulses of sound, the team reports online today in Current Biology.
Further analysis of this noise showed that it was a simplified version of the more complex adult sound. It was as if the mature pupae were saying, "Help!" while the adults were saying "Hey, I'm over here! Please come help! It's your friend!"
To test the function of these noises in the mature pupae, the researchers first played back the sounds made by either the mature pupae or adult M. scabrinodis. Adult worker ants responded the same way to both recordings, such as walking over to the speaker, rubbing their antennae against it, and guarding it. They didn't show these responses when Schönrogge and colleagues played white noise. These behaviors, which represent a worker ant's attempts to protect its nestmates, indicate that acoustic communication served to bring assistance in both mature pupae and adult ants.
To see how the ants used this acoustic communication, the team removed the abdominal spike from some of the mature pupae in a nest. The researchers then disturbed the nest, spilling out larvae, pupae, and adult workers into an experimental arena. Normally, the adult ants rescue their nestmates in a specific order: mature pupae, immature pupae, and, finally, the larvae. In the experiments by Schönrogge and colleagues, the adult workers indeed rescued the unmuted mature pupae first. However, the adult ants completely ignored the muted ants. It was as if the mute mature pupae simply didn't exist.
"The sounds they make rescue them by signaling their social status," Schönrogge says. "There is complex information in these signals," that combine with chemical signals to provide an array of information about the individual. Researchers have yet to decode everything the ants are communicating by sound and how the ants interpret these signals. Acoustic communication may be especially important in mature pupae because they don't yet produce the full array of adult pheromones, but they also don't smell and behave like larvae, either.
DeVries cautions that the discovery doesn't mean that chemical communication in ants is less important. "Ants live in these enormously sophisticated societies," he says. "Acoustic signaling adds another gorgeous piece to what we know about how insect societies communicate."
Subscribe to:
Posts (Atom)