Interview with Greek Prime Minister in the magazine "Newsweek"

By Stefan Theil - Newsweek


Call it Greece’s China moment. Like an economy run into the ground by decades of socialism, as China’s was before the country began reforms in 1978, Greece’s political and economic order had failed. Greece wasn’t crushed by Maoism but by its $400 billion national debt. When the market for Greek bonds dramatically collapsed in the spring of 2010, the country’s prime minister, George Papandreou, managed to secure a $140 billion credit line from the European Union and the International Monetary Fund—under the strict condition that he slash public spending, raise taxes, and reform the Greek economy.

Much of the world—probably including most Greeks themselves—snickered at the idea that this most profligate and corrupt of Western nations could ever change its ways. Yet that is exactly what Papandreou has set out to do. He has faced down strikes and protests to start abolishing the tight controls on many sectors of the Greek economy, unleashing competition for the very first time. Ranked on the World Economic Forum’s Competitiveness Index as one of the most inhospitable places to do business in the Western world, Greece now has a fast-track law to push through investment projects, and is setting up one-stop offices for starting a business.

Tech winners of 2010

Technology seemed especially relevant in 2010, what with The Social Network's blockbuster receipts and mass mania for Apple's iPad and iPhone 4. The newfound attention helped turned some techies into genuine stars — while lending others real worldwide infamy

Steve Jobs, Apple:

The scope of Steve Jobs' gains in 2010 is truly impressive. People bought more than 8 million iPads after the Apple CEO shipped the tablet computer in April; a device no one imagined needing in 2009 now outsells Apple's flagship Macintosh. Jobs' previous creation, the iPhone, doubled 2009 unit sales and now generates half of Apple's revenue. Apple stock is up 50 percent year over year; profits, 70 percent.
Then there's Jobs' growing influence outside of tech. In 2010 old-school media moguls had to worry if he might get them fired or publicly embarrassed as they raced to replace technologies he didn't like and submit to his bans on political cartoons, gay literature, racy fashion spreads, and other "porn."
But for all the controversy, inconvenient coverage, and technical blunders around Apple, 2010 was Steve Jobs' year. Again.

Mark Zuckerberg, Facebook

Like his counterpart at Apple, Facebook's CEO would not be slowed down by controversy and some well-earned criticism in 2010. Mark Zuckerberg's social network added its 500 millionth user, reportedly clocked about $2 billion in sales, took a $120 million investment, and was valued at $56 billion. And, oh yeah, Zuckerberg was the focus of $92 million grossing movie and was named Time's Man of the Year. Those might not be honors, exactly, but they're more than enough to make Zuckerberg the envy of Silicon Valley, if being the world's youngest billionaire wasn't already enough.
That's the context that makes Facebook's many 2010 privacy grabs look like speed bumps.

Larry Ellison, Oracle:

Oracle's CEO will buy you, sue your friends, burn your bridges, promote a proven asshole to be your boss, flame mail you, and then steal your roller coaster tickets. Then he'll somehow make you apologize, in front of your future wife. This is how Larry Ellison rolls, in 2010.

Dick Costolo, Twitter:

Twitter's former COO apparently wanted to be CEO so he could take the high-profile microblogging service public. He protested his disinterest in that gig up until the day he accepted it — and somehow got the guy he replaced to insist it was all his idea. Smooth.

 

Ireland, Iceland and Greece Outperform Germany?

by Michael Mandel Chief economist and editor-in-chief of Visible Economy LLC

Is it true that the three basket-case countries of Europe - Greece, Ireland and Iceland - have outperformed Germany on real GDP and productivity growth? Or do the implausible official numbers demonstrate the bankruptcy of the global economic statistical system?

I was nosing through the just-released OECD Economic Outlook (top secret project, don’t ask), and I noticed something very interesting. The outlook includes forecasts through 2012 for all sorts of macroeconomic variables, so we can now look at a 15-year time period (1997-2012) which includes 10 years of tech+housing boom (1997-2007) and the five years of the financial bust. Here are two charts comparing the strongest economy in Europe, Germany, with the three basket cases, Greece, Ireland and Iceland. We’re looking at real GDP growth and total economy labor productivity growth:

These charts show that the three basket-case countries of Europe - Greece, Ireland and Iceland - substantially outperform Germany during the boom years, which is to be expected (blue bars). For example, Greece had productivity growth averaging 2.4% per year from 1997 to 2007, compared to only 1% per year for Germany.
What is more surprising is that Greece, Ireland and Iceland continue to outperform Germany, even when we factor in the five years of the bust, including forecasts through 2012 (the red bar). For example, average real GDP growth in Iceland is projected to be 2.7% annually over the 1997-2012 time period, almost double the 1.4% growth rate of Germany.
What can we make of these disparities? After all, we economists have been trained to believe that productivity growth is an essential measure of the health of an economy. Here are four possible explanations:

• OECD forecasters have drunk too many bottles of wine, leading to over-optimistic forecasts.
• Five years post-bust is too short: The basket-case countries will be suffering for many years.
• Boom-and-bust beats slow-and-steady in the long-run.
• The usual way of measuring Gross Domestic Product overestimates both debt-fueled growth (Iceland, Greece) and growth fueled by supply chains (Ireland).

As anyone who has been reading me for a while knows, I lean toward #4. I think there’s a first-order problem with the way we measure GDP growth, because trade - including flows of knowledge capital - is being incorrectly counted, or not counted at all.* That’s a big gotcha, since bad macro data have and will distort decision-making by policymakers, corporate leaders and investors.

Overview of the Debt Crisis

The New York Times

The roots of the crisis go back to the strong euro and rock-bottom interest rates that prevailed for much of the past decade. Greece took advantage of this easy money to drive up borrowing by the country's consumers and its government, which built up $400 billion in debt. When the global economy crumpled, those chickens came home to roost.

The trigger for the crisis was Greece's admission in late 2009 that its government deficit would be 12.7 percent of its gross domestic product, not the 3.7 percent the previous government had forecast earlier. Investors were stunned. In early 2010, fears over a potential default grew into a full-fledged financial panic, as investors questioned whether Greece's Socialist government could push through the tough measures it has promised to reduce its budget deficit. As the fear spread to Portugal and Spain, leaders of Europe's more affluent countries like Germany and France, worried about lasting damage to the euro, stepped in with a pledge to defend the currency but stopped short of an outright bailout for Greece.

As part of an austerity plan, the Greek government in early March 2010 approved a round of tax increases and pay cuts for public employees. The steps were met with a series of angry but peaceful protests by civil servants and others that seemed to suggest a limit to the extent to which the country could cut its way out of the crisis.

After months of fractious debate, in late March the 16 countries that use the euro agreed on a financial safety net for Greece, combining bilateral loans from those European nations with cash from the International Monetary Fund. But the vague assurances were not enough by themselves to reassure the bond markets, where investors steadily raised the interest rate on money they were willing to lend Greece. On April 11, European leaders announced that they would make $30 billion available to Athens, along with up to $15 billion from the I.M.F., in the form of loans with an interest rate of 5 percent -- lower than the 7.5 percent Greece had been paying, but high enough that German officials could insist that it did not constitute a subsidy or bailout.
But the markets remained skeptical, and investors pushed interest rates on Greek bonds above those of emerging countries like India and the Philippines, leading to talk of a potential default, years of stagnant growth and to Mr. Papandreou's decision to request the delivery of the promised aid.

Tensions in the Euro Zone

For Greece -- and for Spain, Italy, Ireland and Portugal -- the financial crisis has highlighted the constraints of euro membership. Unable to devalue their currencies to regain competitiveness, and forced by E.U. fiscal agreements to control spending, they are facing austerity measures just when their economies need extra spending. Other economies like Germany, the Netherlands and Austria have kept deficits down while retaining an edge in global markets by restraining domestic wage increases. France lies somewhere between the two camps.

The chief difficulty in working out a package to support Greece was the popular sentiment in Germany, deeply concerned about becoming the answer to the debt problems of all of Europe's endangered economies, that Greece should pay a penalty for its former profligacy.
Since the euro's inception in 1999, no member has sought support from the I.M.F., which typically comes to the rescue of emerging-market economies rather than developed countries. Beside unsettling the markets, Greece's troubles have undermined the common currency it and 15 and other European nations share.

Meanwhile, questions were widely raised about the role played by banks, including Goldman Sachs, in constructing elaborate financial deals that helped the previous government hide the extent of its deficit. At the same time, some of those same banks were using credit default swaps to bet on the likelihood of a fault, trades that had the effect of making it harder for Greece to borrow, thereby pushing it closer to a financial cliff.

Three-Year Package

Faced with the prospect of economic contagion spreading to the wobbly economies of Spain and Portugal -- and the potentially devastating effect of a Greek default on French and German banks, which hold billions in Greek debt -- the I.M.F. and the euro zone countries quickly worked out the larger aid package. In return for assistance in meeting debt deadlines over the next three years, Greece agreed to austerity measures that are likely to cut its budget deficit sharply -- and may well produce a new round of recession.

The finance minister, George Papaconstantinou, said Greece had agreed to raise its value-added tax to 23 percent from 21 percent, to freeze civil servants' wages and to eliminate public sector annual bonuses amounting to two months' pay. In addition, members of parliament would no longer receive bonuses. He said special rules allowing for early retirement of civil servants would be tightened and the government intended to increase taxes on fuel, tobacco and alcohol by about 10 percent.

Prime Minister Papandreou's strategy of telling it like it is has worked out for him at home. Despite imposing the harsh cutbacks and telling Greeks they are largely to blame for their own problems, he remains popular with voters who only a few years ago questioned whether he was tough enough for the job.

Whether he will be successful in keeping his country from bankruptcy remains an open question. He concedes that the austerity measures could push Greece into a depression. But the government continues its struggle to overhaul its debt-plagued economy; in July 2010 it forced through a pension bill that would sharply cut the cost of Greece's welfare state by increasing the retirement age and reducing benefits.  

For Prime Minister Papandreou, the bill represented the beginning of the end of the cradle-to-grave state compact that his father put in place in the early 1980s.

Daniel Cohn-Bendit Περι κερδοσκοπιας και υποκρισίας κατά της Ελλάδας

 Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit, 4 Απριλίου 1945) είναι Γαλλογερμανός πολιτικός και ηγετική φυσιογνωμία του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και του Μάη του '68.
Γεννήθηκε το 1945 στο Μοντομπάν στη νότια Γαλλία από πατέρα Γερμανοεβραίο και μητέρα Γαλλίδα. Θα επιλέξει σε ηλικία 18 ετών την γερμανική υπηκοότητα για να αποφύγει την στρατιωτική θητεία.





Από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων του Μάη θα εκδιωχθεί από το γαλλικό έδαφος και θα του απαγορευτεί η είσοδος μέχρι το 1978. Τη δεκαετία του 70 θα δραστηριοποιηθεί στο εναλλακτικό κίνημα. Το 1984 θα ενταχθεί στους Γερμανούς Πράσινους. Το 1989 θα εκλεγεί αντιδήμαρχος Φρανκφούρτης και το 1994 ευρωβουλευτής. Το 1999 θα ηγηθεί της ευρωλίστας των Γάλλων Πράσινων αλλά το 2004 θα επανεκλεγεί στη Γερμανία. Από το 2002 είναι συν-πρόεδρος, μαζί με την Μόνικα Φρασόνι, της κοινοβουλευτικής ομάδας Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Πολλές ευχές

Πολλές ευχές σε όλο τον κόσμο για υγεία, αγάπη και ειρήνη. Ελπίζω και εύχομαι τούτη η μέρα να είναι ιδιαίτερη για τον καθένα μας και στο περασμά της να αφήσει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και ειρήνη για όλο τον κόσμο.

Καλά Χριστούγεννα
Γιάννης Μπαξεβάνης

Ξεκίνησε η αποκατάσταση στις καμένες εκτάσεις του Πάρνωνα

Στην αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων του Πάρνωνα από τις πυρκαγιές του 2007 και στην αναγέννηση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, συμβάλλει το έργο Life+ «Αποκατάσταση των δασών Pinus nigra στον Πάρνωνα μέσω μιας δομημένης προσέγγισης» .

Ήδη, στις 17 Δεκεμβρίου φυτεύτηκαν στις καμένες εκτάσεις του Πάρνωνα τα πρώτα από τα 460.000 φυτώρια μαύρης πεύκης που θα φυτευτούν στο πλαίσιο του έργου. Πρόκειται για εκτάσεις με μαύρη πεύκη που κάηκαν στις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, οι οποίες σύμφωνα με την αποτίμηση της πυρκαγιάς ισοδυναμούν στο 36% των δασών μαύρης πεύκης του Πάρνωνα.

Με την έναρξη των φυτεύσεων πραγματοποιείται το επόμενο σημαντικό βήμα μετά τα έργα αντιδιαβρωτικής και αντιπλημμυρικής προστασίας για την αποκατάσταση των πληγών που άφησε στο ορεινό οικοσύστημα του Πάρνωνα η πυρκαγιά του 2007.

Η έκταση που θα φυτευτεί είναι 2.910 στρέμματα, τα οποία θα προστεθούν στα περίπου 3.000 στρέμματα, όπου έχει ήδη εμφανισθεί φυσική αναγέννηση.

Το κόστος της αναδάσωσης ανέρχεται σε 1.837.000 ευρώ, το 75% από τα οποία αποτελεί κοινοτική χρηματοδότηση μέσω του έργου LIFE+ και το υπόλοιπο 25% καλύπτεται από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής μέσω της Ειδικής Γραμματείας Δασών.

Η μελέτη, ανάθεση και επίβλεψη της αποκατάστασης έγινε από το Δασαρχείο Σπάρτης, έπειτα από πρόταση που συντάχθηκε από κοινού με το Ελληνικό Κέντρο Βιοτόπων-Υγροτόπων, σε εφαρμογή της δομημένης προσέγγισης για την αποκατάσταση των καμένων δασών μαύρης πεύκης. Η παραγωγή των φυταρίων έγινε στο Δασικό Φυτώριο Οργάνης από τη Διεύθυνση Αναδασώσεων της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από σπόρο που συλλέχθηκε το 2007 από το Δασαρχείο Σπάρτης.

Η δασάρχης Σπάρτης Παναγιώτα Σημάδη σε δήλωσή της σημειώνει ότι, «είμαστε πολύ χαρούμενοι που μετά από την αναγκαία αναμονή για την προετοιμασία των φυτωρίων και την προσεκτική μελέτη για την επιλογή των θέσεων φύτευσης, βλέπουμε τους κόπους μας να ανταμείβονται και το δάσος να ξαναδημιουργείται» .

«Σύσταση Φορέα για την Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων»

Σε δημόσια διαβούλευση, στο opengov.gr βρίσκεται το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με τίτλο: «Σύσταση Φορέα για την Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων».

Ειδικότερα, με τη νομοθετική αυτή ρύθμιση δημιουργείται ο Εθνικός Φορέας Υδρογονανθράκων, ο οποίος θα διαχειρίζεται τα αποκλειστικά δικαιώματα του Δημοσίου σε θέματα αναζήτησης, έρευνας και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της χώρας και θα εισηγείται την παραχώρηση αυτών των δικαιωμάτων σε ενδιαφερόμενες πετρελαϊκές εταιρείες.

Σημειώνεται, ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που δεν διαθέτει ένα κρατικό φορέα για τη διαχείριση των δικαιωμάτων της σε ό,τι αφορά στον ενεργειακό της πλούτο σε υδρογονάνθρακες και φυσικό αέριο και την προστασία του περιβάλλοντος.

Όπως επισημαίνεται, η δημιουργία ενός κρατικού φορέα, θα ενισχύσει σημαντικά την ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας καθώς θα συμβάλει στην αύξηση της εγχώριας παραγωγής υδρογονανθράκων. Επιπρόσθετα, τα οφέλη για την εθνική οικονομία από μια συστηματική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που βρίσκονται στο ελληνικό υπέδαφος θα είναι εξαιρετικά σημαντικά.

Η δημόσια διαβούλευση θα ολοκληρωθεί στις 15 Ιανουαρίου 2011.

Ποιός προτείνει τα νέα μέτρα τελικά ;

Tου Κώστα Μητρόπουλου

Μείωση 25% των ασφαλιστικών εισφορών ως το 2013

Τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 25% μέχρι το 2013 ανακοίνωσε o αναπληρωτής υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιώργος Κουτρουμάνης.

Μιλώντας σε συνέδριο του Economist, ο κ. Κουτρουμάνης είπε ότι η μείωση θα ξεκινήσει σε ποσοστό 10% από τα μέσα του 2011 κι ότι θα μπορούν να υπαχθούν στη ρύθμιση επιχειρήσεις που είναι συνεπείς στην καταβολή των ασφαλιστικών τους εισφορών και έχουν ενταχθεί στο σύστημα ηλεκτρονικού ελέγχου των επιχειρήσεων της εργασίας και της ασφάλισης που εγκαθιστά στο υπουργείο Εργασίας.

Η ένταξη των επιχειρήσεων στο σύστημα, το οποίο θα είναι διασυνδεδεμένο με το ΙΚΑ τον ΟΑΕΔ και το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, θα ξεκινήσει την 1η Ιουλίου του 2011, οπότε γίνεται υποχρεωτική η πληρωμή των εισφορών μέσω των τραπεζών.

Οι εργαζόμενοι θα εντάσσονται με την κάρτα εργασίας που θα βασίζεται στον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης. Η κάρτα αυτή θα χρησιμοποιείται και σαν κάρτα ελέγχου για την είσοδο και την έξοδο από τον χώρο εργασίας και με τον τρόπο αυτό θα ελέγχεται το ωράριο και κάθε εργασιακή μεταβολή.

Το σύστημα των ηλεκτρονικών διασταυρώσεων, θα ξεκινήσει από τις μεγάλες επιχειρήσεις, στην αρχή προαιρετικά ενώ στη συνέχεια θα γίνει υποχρεωτικό για όλες τις επιχειρήσεις.

Η μείωση των εισφορών θα γίνει προοδευτικά και θα είναι ανάλογη της ένταξης των επιχειρήσεων στο σύστημα με στόχο να φθάσει το 25% ως το 2013, ενώ θα επιμεριστεί αναλογικά στις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων.

Ο κ. Κουτρουμάνης διευκρίνισε ότι δεν θα υπάρξει κίνδυνος για τα οικονομικά των Ταμείων από την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ενώ η εφαρμογή του μέτρου της ηλεκτρονικής παρακολούθησης θα επιτρέψει τον έλεγχο της «μαύρης» αδήλωτης εργασίας, το κόστος της οποίας για τα Ταμεία υπολογίζεται στα 10 δισ. ευρώ.

Το μέτρο περιλαμβάνεται στο σχέδιο νόμου για την αναβάθμιση του Σώματος Επιθεωρήσεων Εργασίας και τον περιορισμό της αδήλωτης εργασίας που θα παρουσιάσει αυτή την εβδομάδα στο Υπουργικό Συμβούλιο, η υπουργός Εργασίας Λ.Κατσέλη.

Το νομοσχέδιο εκτιμάται ότι θα έχει ψηφιστεί μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου.